រឿង កសិភារទ្វាជសូត្រ
សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគគង់នៅក្នុងស្រុកឯកនាលា ជាស្រុករបស់ព្រាហ្មណ៍ ក្នុងដែនមគធៈ។ ពេលនោះ ជាវេលាដែលព្រាហ្មណ៍ឈ្មោះ កសិភារទ្វាជៈ កំពុងប្រារព្ធពិធីភ្ជួររាស់ ដោយមានទឹមនង្គ័លចំនួន ៥០០។
ព្រះពុទ្ធបានធ្វេីដំណេីរទៅបិណ្ឌបាតនៅទីនោះ។ កាលដែលកសិភារទ្វាជព្រាហ្មណ៍បានឃើញព្រះអង្គ ក៏ពោលពាក្យទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ "ម្នាលសមណៈ ខ្ញុំភ្ជួរ និងសាបព្រោះ លុះភ្ជួរ និងសាបព្រោះហើយ ទើបខ្ញុំបរិភោគ។ ម្នាលសមណៈ ចំណែកអ្នក ក៏ចូរភ្ជួរ និងសាបព្រោះចុះ លុះភ្ជួរ និងសាបព្រោះហើយ សឹមបរិភោគ។"
ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធត្រាស់តបថា៖ "ម្នាលព្រាហ្មណ៍ តថាគតក៏ភ្ជួរ និងសាបព្រោះដែរ លុះភ្ជួរ និងសាបព្រោះហើយ ទើបបរិភោគ។"
ព្រាហ្មណ៍មានក្តីសង្ស័យ ក៏សួរត្រឡប់វិញព្រោះមិនឃើញមាននឹម នង្គ័ល ផាល ជន្លួញ ឬគោសោះ៖ "ខ្ញុំព្រះករុណាមិនឃើញនឹម នង្គ័ល ផាល ជន្លួញ ឬគោ របស់ព្រះគោតមដ៏ចម្រើនសោះ តើព្រះអង្គមានន័យដូចម្តេច?"

(គ្រានោះព្រះអង្គត្រាស់ថា) តថាគត មានសទ្ធាជាពូជ មានតបធម៌ (សេចក្តី​ព្យាយាម​)​ ជាភ្លៀង មានប្រាជ្ញា​ជានឹម និង​នង្គ័ល តថាគត មានហិរិ​(សេក្តីខ្មាស់បាប)​ ជាចន្ទោល មានចិត្ត​ជាខ្សែ មានសតិ​ជាផាល និង​ជន្លួញ។ តថាគត គ្រប់គ្រងកាយ គ្រប់គ្រង​វាចា សង្រួមនូវ​អាហារ​ក្នុងផ្ទៃ ធ្វើនូវ​ការជម្រះ (នូវស្មៅ គឺកិលេស) ដោយសច្ចៈ តថាគត​ មានការ​ស្ងប់ស្ងៀម​ជាគ្រឿង​ឈប់សម្រាក។ វីរិយៈ(សេចក្តីព្យាមយាម)​ របស់​តថាគត ជាគ្រឿង​នាំទៅ​នូវធុរៈ ជាហេតុនាំ​ឲ្យបាននូវ​ព្រះនិព្វាន​ដ៏ក្សេម​ចាកយោគៈ ទៅ​កាន់ទី​ដែលគេទៅ មិន​សោកសៅ ជាទីដែល​គេមិន​ត្រឡប់វិញ។ ការ​ភ្ជួររាស់​ដែល​តថាគត​ភ្ជួររាស់​ហើយ​យ៉ាងនេះ ជាគុណជាតិ​មានផល​មិនចេះ​ស្លាប់ទេ បុគ្គលធ្វើ​នូវ​ការ​ភ្ជួររាស់​បែបនុ៎ះ ទើបរួច​ចាកទុក្ខ​ទាំងពួង គឺព្រះនិពាន្វ(អមតធម៌)។

កាលបើព្រះពុទ្ធត្រាស់ធម៌ទេសនានេះចប់ កសិភារទ្វាជព្រាហ្មណ៍មានសេចក្តីជ្រះថ្លាយ៉ាងក្រៃលែង ក៏បានសូមយកព្រះរតនត្រ័យជាសរណៈ ហើយក្រោយមកក៏បានបួសក្នុងសំណាក់ព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រមទាំងខិតខំចម្រើនវិបស្សនា រហូតបានសម្រេចជាព្រះអរហន្តមួយអង្គ។
(ខុទ្ទកនិកាយ សុត្តនិបាត ឧរគវគ្គ)។
#ព្រះពុទ្ធសាសនា #Education #HSK