ដឹងថាខ្លួនឯងត្រូវធ្វើអ្វី គឺសំខាន់ជាងស្គាល់ខ្លួនឯងជាអ្នកណា!

បញ្ហានៅត្រង់ថា បានស្គាល់ខ្លួនឯងជាអ្នកណាហើយ តែបែរជាមិនដឹងថាខ្លួនឯងត្រូវធ្វើអ្វី

មនុស្សព្យាយាមស្វែងរកវគ្គបណ្តុះបណ្តាលដើម្បីស្វែងរកខ្លួនឯងជាអ្នកណា? តែបែរជាព្រងើយកណ្តើយពីកាតព្វកិច្ចដែលខ្លួនឯងត្រូវធ្វើ​ រឺបង្កើតលេស គេចវេសពីការទទួលខុសត្រូវ

ភាពជាអ្នកដឹកនាំមិនពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើតែមុខតំណែងនោះទេ តែក៏មិនអាចខ្វះមុខតំណែងបានដែរ ហើយអ្នកដឹកនាំក៏មិនចាំបាច់ចេះគ្រប់រឿងនោះដែរ អ្វីដែលអ្នកដឹកនាំត្រូវធ្វើគឺសមត្ថភាពនៃការប្រមូលមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពអាចមករួមគ្នាបាន (នោះគឺការចេះផ្តល់គុណតំលៃ ស្មើគ្នា)

=> អ្មកដឹកនាំដែលអស្ចារ្យគឺជាបុគ្គលដែលអាចផ្តល់នូវទំនុកចិត្តដល់មនុស្ស រឹតតែអស្ចារ្យគឺអាចរក្សាការផ្តល់ទំនុកចិត្ត ថ្ងៃណាដែលអ្នកដឹកនាំធ្វើអោយមនុស្សបាត់ទំនុកចិត្ត មនុស្សនឹងចាកចេញ សូមចាំថា៖ បើយើងដឹកនាំគេអោយខាតបង់ គេអាចនឹងមិនស្តាយអ្វីដែលគេធ្លាប់បាត់បង់ តែគេពិបាកនឹងសំរេចចិត្តជឿលើយើងម្តងទៀត

( មនុស្សព្រមដើរតាម ព្រោះទំនុកចិត្តដែលយើងបានផ្តល់អោយ មិនមែនភាពឆ្លាត ភាពពូកែ រឺទ្រព្យសម្បត្តិដែលយើងមាននោះទេ)

តើអ្វីទៅជាឧបសក្គដែលតែងតែរារាំងអ្នក មិនអោយអ្នកក្លាយជាមនុស្សដែលអ្នកកើតមកដើម្បីក្លាយជា...?
មើលឃើញអោយខុសពីមនុស្សធម្មតាមើលឃើញ ទើបអាចមានលទ្ធផលខុសពីមនុស្សធម្មតាមាន

breakfast with me

ស្រលាញ់អ្វីដែលខ្លួនធ្វើ ធ្វើអ្វីដែលខ្លូនឯងស្រលាញ់

coming soon

អង្គុយមើលផ្កាមួយសន្ទុះ 3សំនួរលោតឡើងក្នុងខួរក្បាល
1- ម៉េចបានវាមិនដាំភ្លាម រីកភ្លាម?
2- ម៉េចបានវាមិនរីកផ្កាគ្រប់មែក?
3- ម៉េចផ្កាដែលរីកហើយ វាមិនរីករហូត?

គុណធម៍របស់មនុស្ស ប្រៀបដូចជាអាយុរបស់មនុស្ស

អ្នកខ្លះអាយុវែង អ្នកខ្លះអាយុខ្លី អ្នកខ្លះទើបតែឃើញបន្លឺថ្ងៃបន្តិច ក៏ស្លាប់ទៅវិញ (គុណធម៍មនុស្សក៏ដូចគ្នា អ្នកខ្លះមានឆ្នាំនេះ ឆ្នាំក្រោយក៏បាត់ អ្នកខ្លះមានខែនេះ ខែក្រោយក៏បាត់ អ្នកខ្លះមានត្រឹមថ្ងៃនេះ តែថ្ងៃស្អែកក៏បាត់ ដូចសង្ខាររបស់មនុស្ស កុំដាក់ការរំពឹងទុក)

អ្នកខ្លះមានគុណធម៍ជាមួយគ្រួសារ តែខ្វះគុណធម៍ជាមួយក្រុមការងារ

អ្នកខ្លះមានគុណធម៍ជាមួយក្រុមការងារ ខ្វះគុណធម៍ជាមួយគ្រួសារ

អ្នកខ្លះមានគុណធម៍ជាមួយស្ថាប័ណ្ណរបស់ខ្លួន តែខ្វះគុណធម៍ជាមួយស្ថាប័ណ្ណដទៃ

អ្នកខ្លះមានគុណធម៍ជាមួយអ្នករួមអាជីវកម្ម តែខ្វះគុណធម៍ជាមួយប្រទេសជាតិ

រៀនអោយ / រៀនទទួលយក / រៀនព្រលែង ទើបធ្វើអោយចិត្តរបស់យើង មិនរង្គោះរង្គើ